Helaas moeten we melden dat Roland Gadeyne op 8 februari 2026 op 71-jarige leeftijd is overleden. Velen zullen hem herinneren als een goedlachse, goedgeluimde levensgenieter die zich ook altijd graag inzette voor de dingen waar hij in geloofde. Die een luisterend oor kon zijn wanneer je het nodig had, en met de nodige humor en een bedenking je terug op weg kon zetten.
Hij was een van de mensen die van bij het begin betrokken waren bij het Astrolab Iris in Ieper.
Een groot deel van zijn leven heeft hij gewijd aan de strijd tegen lichtvervuiling. Begin jaren ’90 werd hij werkgroepleider van de VVS Werkgroep Lichthinder en bleef dit ook meer dan 10 jaar lang. Daarvoor schreef de werkgroep vooral gemeentebesturen met hun bezorgdheden aan, maar kregen weinig gehoor omdat het fenomeen nog niet gekend en gedragen was. Hij zette het thema mee op de politieke agenda door met de werkgroep een tweetal betogingen (Kortrijk en Mechelen) te organiseren, en de Nacht van de Duisternis op te starten. Ook trok hij de banden aan met de werkgroep die eveneens rond lichtvervuiling actief was in Nederland.
Ook in Ieper ging hij samen met anderen van Astrolab de strijd aan tegen lichthinder. Hij leerde snel zijn aanpak aan te passen, en dat met begrip in gesprek gaan vaak tot meer resultaat leidde.
Toen later Preventie Lichthinder vzw werd opgericht, was hij heel de tijd een van de gewaardeerde bestuursleden en heeft hij actief mee veldwerk verricht voor gemeenten. Ook bij het nieuwe Leve(n)de Nacht was hij erbij vanaf de oprichting en actief als bestuurslid. Hij ging vaak mee audits uitvoeren om gemeenten in hun beleid te adviseren.
Ook voor zonsverduisteringen had hij een passie. Op een van de vele zonsverduisteringsreizen leerde hij in 2008 in Mongolië zijn nieuwe liefde Munguu Munguu kennen, hun gids op die reis.
De laatste jaren ging het wat minder goed met hem op vlak van gezondheid. Men dacht eerst aan diabetes, maar dit bleek uiteindelijk het gevolg te zijn van kanker. Hij heeft altijd zeer positief ingesteld en zeer nuchter – goed beseffende dat hij niet ging overleven – de strijd met deze ziekte aangegaan. Het was echt bewonderenswaardig hoe hij daar mee omging en ook trachtte toch nog zo lang mogelijk en vol goede moed te blijven leven. Ook op palliatieve zorg bleef hij goedlachs en goedgeluimd en gaf hij het personeel nog onderricht in sterrenkunde.
We gaan je missen, Roland!